Οι αρχαιολόγοι στην Αίγυπτο έφεραν στο φως μετά από ανασκαφές τα ερείπια ενός ναού 1600 ετών και ένα νειλόμετρο, ένα αρχαίο όργανο μέτρησης του ύψους των νερών του Νείλου, ανακοίνωσε το υπουργείο Πολιτισμού.

Η ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια εργασιών για την αποκατάσταση της μήκους 2700 μέτρων Λεωφόρου των Σφιγγών, η οποία συνδέει τους ναούς του Λούξορ και του Καρνάκ, νότια της πόλης του Λούξορ.

Ο ναός κοπτικής εποχής είναι χτισμένος με ασβεστολιθικές πλάκες που προέρχονται από ναούς Ρωμαίων και της εποχής των Πτολεμαίων, δήλωσε ο Ζάχι Χαουάς, επικεφαλής του Ανωτάτου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου (SCA).

Οι πλάκες έχουν εγχάρακτες σκηνές από τη ζωή Πτολεμαίων και Ρωμαίων βασιλέων που προσφέρουν θυσίες σε αιγυπτιακές θεότητες. Οι αρχαιολόγοι επίσης ανακάλυψαν θεμέλιους λίθους οι οποίοι χρησιμοποιούντο για την τοποθέτηση των αγαλμάτων της σφίγγας.

Από τότε που ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης της Λεωφόρου των Σφιγγών, έχουν ανασυρθεί 128 αγάλματα σφιγγών τα οποία θα επανατοποθετηθούν στην αρχική τους θέση κατά μήκος της Λεωφόρου.

Related posts:

1. Ανακαλύφθηκε γενετική μετάλλαξη που ευθύνεται για τον επιθετικό καρκίνο του προστάτη
2. O Jean Michel Jarre στην Ελλάδα! Στις 30 Μαΐου στην Θεσσαλονίκη και 1η Ιουνίου στην Αθήνα
3. Την τελευταία του πνοή άφησε ο τραγουδοποιός Μάνος Ξυδούς σε ηλικία 57 ετών
4. Στην Καλαμπάκα εντοπίστηκε το αρχαιότερο τεχνικό έργο
5. Ζακ Στεφάνου….Κάθε Πέμπτη στο Kookoo στην Αθήνα..Κάθε Σάβατο στο Orient στην Θεσσαλονίκη

Γιος μικροβιομηχάνου, ο Α. παρακολούθησε έως τα 15 χρόνια του μαθήματα στη γενέτειρά του, βρίσκοντας ωστόσο ενοχλητικές και άχρηστες τις παιδαγωγικές μεθόδους τις οποίες χρησιμοποιούσαν και εκδηλώνοντας πρώιμη κλίση στα μαθηματικά και τη γεωμετρία. Το 1894 η οικογένειά του μετανάστευσε για οικονομικούς λόγους στην Ιταλία, όπου την ακολούθησε για λίγο και ο νεαρός Α. Δεκαέξι ετών πήγε στην Ελβετία για να συμπληρώσει τις σπουδές του. Ύστερα από ένα προπαρασκευαστικό έτος στη σχολή του Άαραου, γράφτηκε στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης, απ’ όπου πήρε το δίπλωμά του το 1900. Για ένα διάστημα κατόπιν δίδαξε σε κατώτερα σχολεία και το 1902, αφού απέκτησε στο μεταξύ την ελβετική ιθαγένεια, προσελήφθη στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών της Βέρνης. Εκείνη την περίοδο παντρεύτηκε τη Μιλέβα Μάριτς, μια Ουγγαρέζα συμφοιτήτριά του, από την οποία απέκτησε δύο γιους, τον Χανς Άλμπερτ και τον Έντουαρντ, και με την οποία χώρισε φιλικά το 1914, όταν πήγε να εγκατασταθεί στο Βερολίνο.

Η περίοδος που εργάστηκε στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών της Βέρνης υπήρξε ίσως η πιο γόνιμη για την επιστημονική δραστηριότητα του Α. και το 1905 είδε να ωριμάζουν οι καρποί των σκέψεων που έκανε από καιρό. Πραγματικά εκείνο τον χρόνο το περιοδικό Annalen der Physik δημοσίευσε θεμελιώδη άρθρα του νεαρού επιστήμονα, ο οποίος και στα προηγούμενα χρόνια είχε συνεργαστεί με το περιοδικό αυτό. Το πρώτο άρθρο περιείχε τη διατύπωση της κβαντικής θεωρίας του φωτοηλεκτρικού φαινομένου –αξίζει να αναφερθεί ότι επίσημα το βραβείο Νόμπελ του 1921 απονεμήθηκε στον Α. ακριβώς γι’ αυτήν την εργασία του– και το δεύτερο, με τον ελάχιστα ηχηρό τίτλο Περί της ηλεκτροδυναμικής των εν κινήσει σωμάτων, ήταν η πρώτη ανακοίνωση για τις αρχές της θεωρίας της ειδικής σχετικότητας.

Τον ίδιο χρόνο ανέλαβε θέσηστο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ενώ το 1910 πήγε στην Πράγα, που βρισκόταν τότε υπό αυστροουγγρική κυριαρχία. Το 1912 ξαναγύρισε στη Ζυρίχη ως καθηγητής στο πολυτεχνείο και έμεινε στη θέση αυτή έως το 1914, οπότε, ύστερα από μεσολάβηση του Μαξ Πλανκ, πήγε στο Βερολίνο. Εκεί παρέμεινε σχεδόν είκοσι χρόνια, κάτοχος της έδρας της φυσικής στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών και διάδοχος (1914) του Βαν’τ Χοφ στη διεύθυνση του ινστιτούτου φυσικής Κάιζερ Γουλιέλμος. Στο Βερολίνο ο Α. παντρεύτηκε την εξαδέλφη του Έλσα, που στάθηκε πιστή σύντροφος της ζωής του.

Στα χρόνια μετά το 1905, παρότι οι μελέτες του στρέφονταν κατά πρώτο και κύριο λόγο στην ανάπτυξη της θεωρίας της σχετικότητας, προσέφερε θεμελιώδη συμβολή σε άλλους τομείς της θεωρητικής φυσικής. Το 1906 έδωσε την κλασική διατύπωση της θεωρίας των κινήσεων Μπράουν και το 1907 διατύπωσε την κβαντική θεωρία των ειδικών θερμοτήτων, θέματα που τον απασχόλησαν κατά τα επόμενα χρόνια.

Οι εργασίες αυτές έχουν τέτοια σπουδαιότητα, ώστε να δικαιολογείται η κρίση πολλών φυσικών, κατά τους οποίους και αν ακόμη ο Α. δεν είχε γράψει ούτε μία γραμμή για τη θεωρία της σχετικότητας, οι άλλες του εργασίες θα έφταναν για να του εξασφαλίσουν μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία της φυσικής.

Στη γενίκευση της θεωρίας της σχετικότητας και στη σχέση μεταξύ των φαινομένων της βαρύτητας και των επιταχυνόμενων κινήσεων (ισοδυναμία μεταξύ μάζας βαρύτητας και μάζας σε αδράνεια, βλ. λ. δυναμική) ο Α. αφιέρωσε στη Ζυρίχη, στην Πράγα και στο Βερολίνο μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς του, αντλώντας από τις θεμελιώδεις υποθέσεις ποσοτικά συμπεράσματα, που θα μπορούσαν να επαληθευτούν πειραματικά. Διακήρυξε ότι αναγκαστικά καμπυλώνονται οι φωτεινές ακτίνες των αστέρων καθώς περνούν κοντά από τον Ήλιο (1911), έδωσε μια ερμηνεία ορισμένων ανωμαλιών της κίνησης του Ερμή, που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν μέσα στα πλαίσια της νευτώνειας μηχανικής (1915), και εξήγησε θεωρητικά τη μετακίνηση προς το ερυθρό των γραμμών του φάσματος. Καρπός μελέτης και έρευνας δέκα χρόνων και περισσότερο, υπήρξε η δημοσίευση (1916) της θεωρίας της καθολικής σχετικότητας. Αυτό ήταν το έργο που ο Α. θεωρούσε ως τη σπουδαιότερη συμβολή του στην επιστημονική σκέψη. Ο ίδιος είχε αναφέρει αρκετές φορές, πως η θεωρία της ειδικής σχετικότητας θα είχε διατυπωθεί και χωρίς αυτόν, γιατί βρισκόταν ήδη διάχυτη στον επιστημονικό κόσμο, μολονότι εξαιτίας της έλλειψης εντυπωσιακών πειραμάτων θα ήταν πολύ δυσκολότερο να είχε σκεφτεί κάποιος να επανεξετάσει τη θεωρία της βαρύτητας, που φαινόταν οριστικά συστηματοποιημένη από τον Νεύτωνα. Για να γίνει αυτό χρειαζόταν πραγματικά η εξαιρετική πνευματική διορατικότητα του Α. και η μεγάλη αδέσμευτη κρίση του. Το έργο, που απασχόλησε ιδιαίτερα το μυαλό του Α. σχεδόν 30 ολόκληρα χρόνια, ήταν η προσπάθειά του να επεξεργαστεί μια ενιαία γενική θεωρία, που θα ενοποιούσε τη θεωρία του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου και του πεδίου βαρύτητας. Παρότι η προσπάθεια αυτή θεωρητικής επεξεργασίας δεν κατέληξε σε οριστικά αποτελέσματα, παραμένει πάντα ένα από τα υψηλότερα σημεία στα οποία έφτασε η επιστημονική σκέψη όλων των εποχών.

Η εργασία του στο πρόβλημα που τον ενδιέφερε με πάθος και το οποίο απορρόφησε σχεδόν ολοκληρωτικά τη δραστηριότητά του στα τελευταία χρόνια της ζωής του, δεν εμπόδισε τον Α. να παρεμβαίνει ενεργά στις συζητήσεις για τα θεμελιώδη ζητήματα της σύγχρονης φυσικής, με ιδέες μεγάλης αξίας. Παράλληλα με τις επιστημονικές του έρευνες, ανέπτυξε σημαντική δράση στον τομέα της ιστορίας της επιστήμης, στο πεδίο των φιλοσοφικών συζητήσεων για τα θεμέλια της επιστήμης, στην επιστημονική εκλαΐκευση με διαλέξεις, άρθρα σε περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες, και έργα όπως το Περί της ειδικής και γενικής θεωρίας της σχετικότητας (α’ έκδοση 1917) και Η εξέλιξη της Φυσικής (1938) σε συνεργασία με τον Λέοπολντ Ίνφελντ.

Όταν αναγκάστηκε από τις αντισημιτικές φυλετικές διώξεις των ναζιστών να εγκαταλείψει τη Γερμανία (1932), ο Α. εγκαταστάθηκε αρχικά στο Βέλγιο και αργότερα στις ΗΠΑ, όπου έγινε καθηγητής στο Ινστιτούτο Ανώτερων Σπουδών του Πρίνστον. Το 1936 είχε την ατυχία να χάσει τη σύζυγό του, που είχε σταθεί γι’ αυτόν τρυφερή σύντροφος της ζωής του. Το 1940 έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα. Άνθρωπος απλός και βαθύτατα ευγενικός, περιφρονούσε κάθε εξωτερική επίδειξη και δημοσιότητα· οι ανθρώπινες αυτές αρετές του έπαιξαν μεγάλο ρόλο στο να κερδίσει τη συμπάθεια του κόσμου. Ψυχή εξαιρετικά ευαίσθητη, έτρεφε αληθινό έρωτα για την καλή μουσική και ήταν ο ίδιος εξαίρετος βιολιστής.

Η ριζική τροποποίηση των εννοιών του χώρου και του χρόνου, που εισήγαγε η θεωρία της σχετικότητας, είχε τεράστιας σημασίας φιλοσοφικά επακόλουθα. Η εξάλειψη από το πεδίο της φυσικής –και από τη γενικότερη περιοχή της φιλοσοφίας– των εννοιών ενός απόλυτου χώρου και χρόνου, αποτέλεσε θεμελιώδη επανάσταση στην επιστημονική σκέψη. Σύμφωνα με τον Νεύτωνα τα γεγονότα εξελίσσονται μέσα σε ένα αμετάβλητο πλαίσιο που αποτελείται από έναν απόλυτο χώρο και χρόνο. Ο Α. ανέτρεψε στην κυριολεξία αυτή την άποψη: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για χώρο και χρόνο, παρά μόνο σε συνάρτηση με τα φαινόμενα που εξελίσσονται μέσα σε αυτούς. Για να φτάσει κανείς σε μια τόσο επαναστατική άποψη χρειαζόταν εξαιρετική ελευθερία σκέψης, η οποία θα επέτρεπε να ανατραπούν έννοιες που για δύο αιώνες ήταν οι ακρογωνιαίοι λίθοι της φυσικής. Ο Α. απέδειξε ότι διέθετε αυτή την ελευθερία και το πνευματικό θάρρος να προσβάλει τα θεμέλια ενός επιστημονικού οικοδομήματος, του οποίου το γόητρο απέρρεε από επιβλητικές επιτυχίες. Παρότι οι ιδέες του προκάλεσαν βαθιές και επαναστατικές μεταβολές στις βάσεις της φυσικής σκέψης και ο ίδιος υπήρξε κάθε άλλο παρά συντηρητικός, ο Α. επιδίωξε έως το τέλος της ζωής του το ιδανικό της κλασικής φυσικής: να δώσει μια περιγραφή της πραγματικότητας –αν θεωρηθεί ότι υπάρχει ανεξάρτητα από την παρατήρησή μας– με απλές έννοιες, ουσιαστικά αιτιοκρατική. Τη θέση αυτή απορρίπτει το μεγαλύτερο μέρος των σύγχρονων φυσικών οι οποίοι, βασιζόμενοι στην αρχή της κβαντικής θεωρίας, θεωρούν ότι τα φαινόμενα που εκτυλίσσονται σε ατομική κλίμακα είναι αδύνατο να γίνουν απολύτως γνωστά (βλ. λ. απροσδιοριστίας, αρχή). Αυτή η βαθιά διάσταση επιστημονικών ιδανικών, η οποία έκανε τον Α. να αποκρούσει τις γενικεύσεις (που αυτός θεωρούσε αυθαίρετες) της θεωρίας των κβάντα, της οποίας ωστόσο ήταν ένας από τους θεμελιωτές, εκφράζεται καθαρά στην απάντηση που δίνει σε μια συλλογή άρθρων των μεγαλύτερων φυσικών, η οποία δημοσιεύτηκε με την ευκαιρία της 70ετηρίδας του. Σχετικά με την κβαντική θεωρία γράφει: «Αυτό που δεν με ικανοποιεί σε αυτήν τη θεωρία, για λόγους αρχής, είναι η στάση της απέναντι σε ό,τι μου φαίνεται να είναι ο προγραμματισμένος σκοπός αυτής της ίδιας της φυσικής· την πλήρη περιγραφή κάθε πραγματικής κατάστασης (επιμέρους), που υποτίθεται πως μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα από κάθε προσπάθεια παρατήρησης ή επαλήθευσης». Βαθύ υπήρξε το επιστημονικό δράμα του Α. ο οποίος, αφού προσέφερε μια αποφασιστική συμβολή στην κβαντική θεωρία, την είδε να υιοθετεί ως οριστικές ορισμένες αντιλήψεις τις οποίες εκείνος θεωρούσε προσωρινά τμήματα μιας ευρύτερης ενόργανης θεωρίας, στην οποία εργάστηκε –σχεδόν απομονωμένος ανάμεσα στους φυσικούς– κατά τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του.

Σπουδαία και πλούσια σε απηχήσεις υπήρξε η κοινωνική και πολιτική δράση του Α. Τα ιδανικά του ήταν η δικαιοσύνη, η ανοχή της διαφορετικότητας, ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, η αντίθεση προς τον πόλεμο και σε κάθε μορφή βίας· και σε αυτά έμεινε πιστός στην ιδιωτική του ζωή και στις δημόσιες θέσεις που ανέλαβε. Το 1914 αρνήθηκε να υπογράψει μια διακήρυξη Γερμανών διανοουμένων που απέβλεπε να δικαιολογήσει τη γερμανική επίθεση εναντίον του Βελγίου, αγωνίστηκε για την προστασία των Εβραίων και για να τους ξαναδοθεί μια πατρίδα στην Παλαιστίνη, διαμαρτυρήθηκε εναντίον της ναζιστικής βίας και κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για την παροχή βοήθειας στα θύματα της χιτλερικής βαρβαρότητας. Αυτός ήταν ο άνθρωπος στον οποίον το 1939, όταν η ναζιστική καταπίεση απλωνόταν στην Ευρώπη, στράφηκαν ο Φέρμι, ο Σίλαρντ και ο Βίγκνερ, για να τον παρακαλέσουν να ζητήσει με το κύρος του από τον πρόεδρο Ρούσβελτ την υποστήριξη του σχεδίου για την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Το δίλημμα για τον Α. υπήρξε δραματικό: θα εξακολουθούσε να αρνείται την υποστήριξή του σε κάθε πολεμική πρωτοβουλία, με κίνδυνο να δει τους Γερμανούς να φτάνουν πρώτοι στην κατοχή της ατομικής βόμβας, ή θα εγκατέλειπε αντιλήψεις που είχε διακηρύξει επί ολόκληρες δεκαετίες; Η ανάγκη αντίστασης στην απειλή της ναζιστικής κυριαρχίας στον κόσμο, οδήγησε τον Α. να παραμερίσει τους ενδοιασμούς του και να γράψει την ιστορική επιστολή που άνοιξε τον δρόμο στα σχέδια για την παραγωγή της αμερικανικής ατομικής βόμβας. Για δέκα χρόνια, από το 1945, έτος της ατομικής καταστροφής της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι έως τον θάνατό του, ο Α. έθεσε ολόκληρο το κύρος του στην υπόθεση της ειρηνικής χρησιμοποίησης της ατομικής ενέργειας. Αντίθετος προς κάθε μορφή βίας, βρέθηκε να είναι ο πατέρας της ατομικής βόμβας, όχι μόνο επειδή διατύπωσε την περίφημη εξίσωση που προσδιορίζει την ισοδυναμία μάζας και ενέργειας, θεωρητική βάση όλων των ερευνών στο πεδίο της χρησιμοποίησης της πυρηνικής ενέργειας, αλλά και επειδή είχε αναμειχθεί άμεσα στην πραγματοποίηση της κατασκευής της βόμβας.

πεδίο βαρύτητας Α. Το πεδίο που, σύμφωνα με τη γενική θεωρία της σχετικότητας, αποτελεί την έκφραση της καμπυλότητας του τετραδιάστατουχωροχρόνου. Όταν απουσιάζει η βαρύτητα, η κίνηση ενός σώματος από αδράνεια στον χωρόχρονο της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας παριστάνεται με μια ευθεία γραμμή (γεωδαιτική γραμμή). Στο πεδίο βαρύτητας οι μάζες που δημιουργούν το πεδίο καμπυλώνουν τον χωρόχρονο με αποτέλεσμα τα σώματα να κινούνται κατά μήκος καμπύλων γεωδαιτικών γραμμών. Η καμπυλότητα του χωροχρόνου σύμφωνα με τη θεωρία του Α. εξαρτάται από τη μάζα της ύλης που συνθέτει το σώμα και από τις μορφές ενέργειας που ενυπάρχουν στο σύστημα. Οι μεταβολές του πεδίο βαρύτητας του Α. μεταδίδονται στο κενό με την ταχύτητα του φωτός.

μετατόπιση Α. Μια ελαφριά μετατόπιση των γραμμών ενός αστρικού φάσματος προς το κόκκινο, που οφείλεται στο πεδίο βαρύτητας του αστέρα. Η επιβράδυνση των ρολογιών όταν τοποθετηθούν μέσα σε ένα πολύ ισχυρό πεδίο βαρύτητας.

φαινόμενο Α.-ντε Χάας. Το φαινόμενο κατά το οποίο, όταν ένα σιδηρομαγνητικό σώμα μαγνητίζεται ξαφνικά κατά μήκος κάποιου άξονα, παρουσιάζει μια ελαφριά περιστροφή ως προς τον άξονα αυτό και η ροπή στροφής του είναι ανάλογη με τη μαγνήτιση που απέκτησε. Το φαινόμενο ανακαλύφθηκε και εξηγήθηκε από τον Α. και τον Ολλανδό φυσικό Β. ντε Χάας. Από τη μελέτη του φαινόμενου αυτού μπορούν να βγουν συμπεράσματα σχετικά με τη φύση των φορέων του μαγνητισμού στην ύλη και για τη δομή των ατόμων της ύλης.

υπόμνημα Α. Επιστολή που έστειλε ο Α. στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ρούσβελτ (Αύγουστος 1939), στην οποία εξέφραζε τις ανησυχίες του μπροστά στον κίνδυνο επικράτησης της χιτλερικής Γερμανίας και συνιστούσε εντατικότερη προσπάθεια ώστε να προηγηθούν οι ΗΠΑ στην κατασκευή της ατομικής βόμβας.

συντελεστές Α. Συντελεστές που χαρακτηρίζουν την πιθανότητα μεταπτώσεων ανάμεσα σε διάφορες ηλεκτρονικές καταστάσεις ατόμων ή μορίων. Τους συντελεστές αυτούς παρουσίασε ο Α. το 1916 κατά τη διατύπωση της θεωρίας εκπομπής και απορρόφησης ακτινοβολιών από τα άτομα και τα μόρια. Αν ένα άτομο που βρίσκεται σε κατάσταση n αλληλεπιδράσει με ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, μπορεί να απορροφήσει ένα φωτόνιο με ενέργεια hv και να μεταπηδήσει σε μια κατάσταση υψηλότερης ενέργειας m. Ο αριθμός των ατόμων που συμμετέχουν σε αυτή τη μετάπτωση είναι B_nmN_n u(V), όπου u(V) είναι η πυκνότητα ενέργειας της ακτινοβολίας με συχνότητα ν, Νn ο αριθμός των ατόμων στην κατάσταση n και B_nm ο συντελεστής Α. για την απορρόφηση. Παρόμοια άτομα που βρίσκονται σε ενεργειακή κατάσταση m μπορούν να αλληλεπιδράσουν με την ακτινοβολία και, ύστερα από εξαναγκασμένη εκπομπή φωτονίων (βλ. λ. ακτινοβολία), να μεταπηδήσουν στην κατάσταση n1. Ο αριθμός των ατόμων που συμμετέχουν σε αυτή τη μεταβολή είναι B_nmN_mu(V). Μερικά άτομα, επίσης, από την κατάσταση m μπορούν να μεταπηδήσουν στην κατάσταση n ύστερα από αυθόρμητη εκπομπή ακτινοβολίας (ένα φωτόνιο). Οι συντελεστές Α. συνδέονται με τις σχέσεις: B_nm/B_Μν = g_m/g_n, όπου gm και gn τα στατιστικά βάρη των καταστάσεων m και n αντίστοιχα και A_nm= (8πν³/c³) · B_nm (c η ταχύτητα του φωτός στο κενό).

σχέση Α. Ο νόμος της ισοδυναμίας μάζας και ενέργειας, Ε = mc^{2, όπου c η ταχύτητα του φωτός στο κενό (299.297 χλμ./δευτ.). Σύμφωνα με τη σχέση αυτή μια ποσότητα ενέργειας Ε έχει μάζα m και μια μάζα m έχει εσωτερική ενέργεια Ε.}

^{φωτοηλεκτρική εξίσωση Α. Η σχέση που δίνει την κινητική ενέργεια ενός ηλεκτρονίου που εκπέμπεται από ένα υλικό σύστημα, ύστερα από την αλληλεπίδρασή του με ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία.}

Related posts:

1. To twitter διεισδύει στο δικαστικό σύστημα των ΗΠΑ
2. Ισαάκ Νεύτων (Isaac Newton)

O Μοσχοφόρος (570 π.Χ.), ανάθημα στον ναό της Παρθένου Αθηνάς

H ποικιλία των αναθημάτων είναι απέραντη: όπλα, κοσμήματα, πολύτιμα υφάσματα, ανάγλυφα, ποικίλα αγάλματα, βραβεία που είχαν πάρει αθλητές σε αγώνες, ολόκληροι ναοί, θησαυροί. Τα αναθήματα ήταν ατομικά ή ομαδικά: ενός συλλόγου ή και μιας πόλης ολόκληρης ή και ακόμα γενικότερα, όπως για παράδειγμα o χρυσός τρίποδας των Πλαταιών, που προσέφεραν μετά την ομώνυμη μάχη στον Απόλλωνα των Δελφών όλες οι ελληνικές πόλεις που είχαν πάρει μέρος στους Μηδικούς πολέμους.

Το ανάθημα, που λεγόταν και ανάθεμα,από το ρήμα ανατίθημι, λέγεται στα νεότερα χρόνια τάμα ή τάξιμο. Το έθιμο αυτό είναι αρχαιότατο και απαντάται σε όλες τις θρησκείες.

To ανάθημα εκφράζει την πίστη και την υποταγή του ανθρώπου ή και μιας πόλης (και ιδιαίτερα εκείνου που βρίσκεται σε δύσκολη θέση ή σε κίνδυνο) προς τους θεούς, από τους οποίους ζητά ευμένεια και βοήθεια.

Οι πρώτοι χριστιανοί θεωρούσαν τα αναθήματα ως ασέβεια και τα χαρακτήριζαν πράξη τυπικού μαύρης μαγείας, με σκοπό να προκληθεί κάποιο κακό στον πλησίον. Στην Παλαιά Διαθήκη, οι Εβδομήκοντα απέδωσαν αυτό τον όρο στην εβραϊκή λέξη χέρεμ, που σήμαινε:

α) την αφιέρωση προσώπων ή αντικειμένων στον Θεό και

β) αντικείμενα παραδομένα στην οργή του Θεού και, επομένως, καταραμένα.

Στην Καινή Διαθήκη σημαίνει:

α) τον αφιερωμένο στον Θεό ή σε κάποια ιερή υπηρεσία (Γαλ. α’ 16, β’ 12) και

β) τον αποχωρισμένο από την κοινωνία της αγάπης με τον Χριστό και τους άλλους ανθρώπους και, επομένως, τον καταραμένο, τον αναθεματισμένο (Α’ Κορ. ιστ’ 22, Ρωμ. θ’ 3).

Αυτή τη δεύτερη και κακή σημασία του όρου με τη μορφή της λέξης ανάθεμα συναντούμε και στους ιερούς κανόνες της εκκλησίας: «Ει τις κληρικός ή λαϊκός … ανάθεμα έστω …», σημαίνει εκείνον που χωρίστηκε οριστικά από την κοινωνία της εκκλησίας και επομένως στερήθηκε τη θεία χάρη και τα αποτελέσματά της. Παράλληλα, χρησιμοποιείται και ο όρος αφορισμός, που έχει τη σημασία μιας ελαφρύτερης ποινής, δηλαδή ενός προσωρινού αποκλεισμού από την εκκλησιαστική κοινωνία.

Ανάθεμα κατά Βενιζέλου.

Ενέργεια αντιβενιζελικών οργανώσεων και της Ιεράς Συνόδου που αποσκοπούσε στην πολιτική εξόντωση του Ελευθέριου Βενιζέλου. Οργανώθηκε επειδή ο Βενιζέλος προχώρησε στον σχηματισμό της κυβέρνησης Εθνικής Άμυνας και ενέπλεξε την Ελλάδα στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων, γεγονός που δυσαρέστησε τον γαμπρό του Κάιζερ, βασιλιά Κωνσταντίνο.

Το ανάθεμα έγινε στο Πεδίον του Άρεως, στην Αθήνα, στις 12/25 Δεκεμβρίου 1916 και το απήγγειλε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Θεόκλητος μπροστά στα μέλη της φιλοβασιλικής κυβέρνησης Λάμπρου, τη στρατιωτική ηγεσία και την Ιερά Σύνοδο. Ανάλογες ενέργειες οργανώθηκαν, επίσης, σε όλες τις πόλεις και τα χωριά που ελέγχονταν από τους βασιλικούς.

Related posts:

1. Τί ήταν η Ιερά Οδός
2. Τί ήταν η δεκάτη
3. Τί ήταν οι καλένδες
4. Τί ήταν τα καραβάν σεράι
5. Τι ήταν οι Λεβατινοί

Δυστυχώς όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος…Ευχαριστούμε όλους εσάς για την αγάπη και την συμπαράσταση που μας δείξατε όλα αυτά τα χρόνια.. Το ταξίδι ήταν υπέροχο…η λειτουργία του www.katagelies.gr αναστέλλεται επ’ αόριστο. Να είστε όλοι καλά.

Ζήσης Χαρίσης

Στις 19-07-2004 σε ταξίδι στην Πόλη, χάθηκε ο καλύτερος μου φίλος από την σφαίρα ενός Τούρκου εγκληματία. Στις 21-07-2004 (Γενέθλια της Κατερίνας του είπαμε το ύστατο αντίο ). Ήταν 31 χρονών. Τρείς μέρες πρίν αποκτήσαμε μαζί και σηκώσαμε για μία και μοναδική μέρα το www.katagelies.gr .

Ο φίλος μου ο Δημήτρης Παπαδόπουλος

..νομίζω ότι ίσως ο πραγματικός και μοναδικός λόγος της ύπαρξης της φιλίας είναι να προσφέρει έναν καθρέπτη όπου μπορεί ο άλλος να αποθαυμάζει την αλλοτινή του εικόνα, η οποία, χωρίς το αιώνιο μπλα- μπλα των αναμνήσεων μεταξύ φίλων, θα είχε σβήσει προ πολλού. Ίσως αυτό κάνουμε τώρα …

….Αλλά αυτό μας κάνει φίλους ή απλά αναμασητές ιστοριών του παρελθόντος ;Η επανάληψη ιστοριών είναι που μας κάνει  φίλους ή η ανάκλαση της εικόνας ;Ο καθρεπτισμός…..
Η φιλία είναι απαραίτητη στον άνθρωπο για την καλή λειτουργία της μνήμης του. Το να θυμόμαστε το παρελθόν μας , το να το κουβαλάμε πάντοτε μαζί μας, είναι ίσως ο αναγκαίος όρος για να διαφυλάξουμε την ακεραιότητα του εγώ μας. Για να μην συρρικνωθεί το εγώ μας, για να διατηρήσουμε τον όγκο του, πρέπει να ποτίζουμε τις αναμνήσεις σαν τα λουλούδια στη γλάστρα, κι αυτό το πότισμα απαιτεί τακτική επαφή με τους μάρτυρες του παρελθόντος, δηλαδή με τους φίλους. Οι φίλοι είναι ο καθρέπτης μας, η μνήμη μας. Το μόνο που απαιτούμε από αυτούς, είναι να γυαλίζουν που και που τον καθρέπτη για να μπορούμε να κοιταζόμαστε μέσα…

Δεν μπορώ να μήν βάλω  ένα σχόλιο από την Ειρήνη είπε…

Είναι πολύ δύσκολο να αποτυπώσεις τις σκέψεις σου στο χαρτί και ακόμα πιο δύσκολο να περιγράψεις την εννοια της φιλίας.
Κατ’αρχήν,ειναι μια εννοια τόσο ευρεία-στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον-που περιλαμβάνει τις πιο δυνατές και μεγαλοπρεπείς λέξεις Αξιοπρέπεια,σεβασμός,αξιοπιστία,αγάπη.
Αν και συμφωνώ με τον ….,θα συμπληρώσω οτι δεν είναι μονο ο καθρεπτισμός ο λόγος της ύπαρξής της. Είναι η κυρίαρχη βάση του προσδιορισμου και της ταυτοποίησης του εγώ μας.
Η ολότητα και η μοναδικότητα του καθένα μας ορίζεται απο το περιβάλλον μας.Τα αγαπημένα πρόσωπα ειναι εκείνα που δίνουν χαρακτήρα στην ύπαρξή μας..
Τιμώντας τους φίλους,τιμάς την υπαρξή σου…Και επειδή σ’αυτο το σημείο δεν εχω λόγια να περιγράψω την αγάπη μου γι’αυτους που με τιμούν με το να είναι πλάι μου…και ακόμα πιο πολύ να υμνήσω αυτούς που έφυγαν…αφήνω στην πέννα του Παλαμά αυτό το δικαίωμα..
“Ρυθμών και στοχασμών άϋλα φτερά και χέρια
τη λυτρωμένη την ψυχή σου απ’το κορμί της
την πήραν και την παν ολοϊσα προς τ’αστερια.
στέκε τ’εκεί η πομπή και κρύβει την ορμή της…
…Ω σωπασμένη μουσική,που η μνήμη δε μπορεί μου,
να θυμηθή τον ήχο σου και να τον ξαναπή,
γι’αυτο με κάτι πιο βαθύ τη δένεις την ψυχή μου,
εσύ ατραγούδιστη κ’εσύ αζωγράφιστη πνοή…”
Για τον Δημήτρη,την μαμά και τον κ Απόστολο.

δείτε τί έγραψε ο Τύπος στην Τουρκία για το περιστατικό

http://www.sabah.com.tr/2004/07/21/gun102.html
http://www.sabah.com.tr/2004/07/21/gun103.html
http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=122779

Related posts:

1. Τίτλοι τέλους για τα Διάφανα Κρίνα:“Μονάχα η ομορφιά μένει κι υπογραμμίζει τη διαφορά μας” – ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ
2. Τίτλοι τέλους για ένα από τα καλύτερα Ελληνικά συγκροτήματα τους Ενδελέχεια
3. Δημήτρης Πουλικάκος & Λάκης Παπαδόπουλος στο Κύτταρο Live, Αθήνα 21,22/05/2010
4. Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στην Θεσσαλονίκη
5. H διαρκής πόζα του Νεοέλληνα

Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι το θέατρο σκιών είναι ασιατικής προελεύσεως κι από εκεί μεταδόθηκε στην Ινδία και μετέπειτα στην Ευρώπη.

Τα πρώτα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για την ύπαρξή του είναι η αναφορά του σε μια κινέζικη εγκυκλοπαίδεια του 1000 μ.χ. Πιστεύεται ‚πως η γέννησή του οφείλεται στο απλό γεγονός ότι οι Κινέζοι κάλυπταν τα παράθυρα τους με χαρτί. Το βράδυ καθώς το εσωτερικό του σπιτιού φωτιζόταν οι σκιές των ενοίκων προσέφεραν ένα ονειρικό θέαμα στους περαστικούς. Το κινέζικο θέατρο σκιών είχε θρησκευτικό χαρακτήρα και οι φιγούρες του είναι δείγματα μεγάλης τέχνης.

Ο κινέζικος θρύλος λέει, πως ο θάνατος της ευνοούμενης του αυτοκράτορα Γιου Ντι τον 2° π.χ. αιώνα προκάλεσε μεγάλη θλίψη σε όλη την αυλή και πως χάρη στην εφεύρεση του θεάτρου σκιών, ο αυτοκράτορας ξαναβρήκε την παρουσία της αγαπημένης του που είχε χαθεί.

Η τουρκική παράδοση λέει πως ο Καραγκιόζης ήταν χτίστης κι επειδή με τα αστεία του καθυστερούσε τους εργάτες στην κατασκευή του τζαμιού, τον σκότωσε ο σουλτάνος Οχράν (1326 — 1359). Ο Χατζηαβάτης, που ήταν ο εργολάβος του έργου, για να διασκεδάσει τον στεναχωρημένο σουλτάνο έφτιαξε έναν χαρτονένιο Καραγκιόζη και τον ζωντάνεψε πίσω από ένα φωτισμένο πανί. Τόσο ευχαριστήθηκε ο σουλτάνος που έδωσε άδεια στον Χατζηαβάτη να παίζει τις ιστορίες του Καραγκιόζη όπου ήθελε και έφτιαξε ένα ωραίο μνημείο στην Προύσα όπου τον ενταφίασε με μεγάλες τιμές.

Μια άλλη ακόμα παράδοση λέει πως ο Καραγκιόζης ήταν ταχυδρόμος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και ο Χατζηαβάτης ταχυδρόμος του σουλτάνου Αλαϊντίν.

Ο Τούρκος θεατρολόγος Μεντίν Αντ, τοποθετεί την πρώτη παράσταση Καραγκιόζη στην Αίγυπτο. Εκεί είδαν οι Τούρκοι για πρώτη φορά Καραγκιόζη, το 1517 και αποφάσισαν να τον εισαγάγουν και να τον βαπτίσουν συμπατριώτη τους. Με την τεράστια οικονομική του δύναμη ο σουλτάνος έφερε στην Κωνσταντινούπολη τους διασημότερους Αιγύπτιους καραγκιοζοπαίχτες. Στην ίδια πόλη έμενε μια πανσπερμία λαών, θρησκειών και εθνοτήτων, από Έλληνες και Εβραίους μέχρι Αρμένηδες και Σλάβους. Στην αρχή είχε θρησκευτικό χαρακτήρα και τα θέματά του ήταν ηθικοδιδακτικά.

Τον 16ο αιώνα είναι πλατιά διαδεδομένο στην Οθωμανική αυτοκρατορία κι αποτελεί τη μόνη θεατρική λύση αφού η μουσουλμανική θρησκεία απαγορεύει το θέατρο με ανθρώπους ή και την απλή ανθρώπινη αναπαράσταση. Το κοινό του αποτελείται αποκλειστικά από άντρες εκτός από τις περιπτώσεις που η παράσταση γίνεται σε σπίτι όπου επιτρέπεται η παρακολούθηση και στις γυναίκες. Ο τούρκικος Καραγκιόζης ήταν βωμολόχος. Πιστεύεται ότι διέθεται ένα τεράστιο φαλλό που οι Έλληνες αντικατέστησαν με το μακρύ του χέρι για λόγους ευπρέπειας.

Υπάρχει ένας θρύλος σύμφωνα με τον οποίο, ένας Έλληνας Υδραίος στην καταγωγή, ο Γ. Μαυρομάτης έφτασε στην Τουρκία από την Κίνα με το θέατρο σκιών του. Εγκαταστάθηκε στην Πόλη κι έδωσε το όνομά του (μεταφρασμένο στα τούρκικα) στον ήρωα του θεάτρου του. Πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε βοηθό του τον Γιάννη Μπράχαλη που έφερε τον Καραγκιόζη στην Ελλάδα.

Ο Κ. Μπίρης στην μελέτη που δημοσίευσε στην Ν. Εστία το έτος 1952 σημειώνει πως το θέατρο σκιών στους Άραβες παρουσιάζεται ως μυστηριακό θέατρο που το περιεχόμενο του συμβόλιζε την δημιουργία του κόσμου.

Ως αρχαιότερα και πιο σημαντικά από τα μυστήρια θεωρούνται τα Ελευσίνια, στα οποία μάλιστα το κυριότερο της μυσταγωγικής τελετής ήταν «τα δεικνύμενα, δρώμενα και θεώμενα» με εντυπωσιακή εναλλαγή φωτός και σκότους. Είχαν μυστήρια στις θρησκείες τους και οι λαοί της ανατολής. Η εμφάνιση όμως η αναβίωση των μυστηριακών θρησκειών στις χώρες τους σχετίζεται με την εξάπλωση σε αυτούς του ελληνιστικού πολιτισμού κατά τους χρόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του.

Το μυστηριακό θέατρο των σκιών που βρίσκουμε στους Άραβες δεν μπορεί να είναι παρά το απομεινάρι της λατρείας των μυστηριακών θρησκειών που είχαν ακμάσει στην ανατολή κατά τους ελληνιστικούς χρόνους

Και όχι μόνο πρέπει να αποδώσουμε την καταγωγή του στους Έλληνες αλλά μπορούμε να διατυπώσουμε την υπόθεση ότι η τεχνική του θεάτρου των σκιών ανάγεται στα Ελευσίνια μυστήρια αν προσέξουμε ότι τα χαρακτηριστικά της ταιριάζουν απόλυτα με τις λιγοστές πληροφορίες που έχουμε για την κυριότερη τελετουργία τους. Αν προσέξουμε δηλαδή ότι υπάρχει σε αυτήν η εναλλαγή φωτός και σκότους και μπορεί ο μύστης αθέατος ο ίδιος πίσω από το πάνινο προπέτασμα που φωτίζεται από μέσα με μια σειρά από λυχνάρια, να εμφανίζει πάνω σε αυτά σκιές ανθρώπων, θεών και τεράτων και να κατευθύνει τα δεικνυόμενα, τα δρώμενα και τα λεγόμενα.

Ιστορική Αναδρομή

Το θέατρο σκιών είναι το πρώτο θέατρο που εμφανίζεται στη νεότερη Ελλάδα και το επικρατέστερο για πολλά χρόνια.
Η πρώτη γραπτή πληροφορία για παράσταση Καραγκιόζη υπάρχει στην τοπική εφημερίδα του Ναυπλίου « Ταχύπτερος Φήμη», το 1841.

Η ίδια εφημερίδα στις 9 Φεβρουαρίου του 1852 αφιερώνει ολόκληρη στήλη για να διηγηθεί την παράσταση του «ανατολικού θεάτρου» που με το έργο « οι γάμοι του Καραγκιόζη» διασκέδασε το κοινό, κάπου στην περιοχή της Πλάκας. Η εφημερίδα δεν αναφέρει δυστυχώς το άνομα του καραγκιοζοπαίχτη.

Ο Τζούλιο Καϊμης, διανοούμενος μεταφραστής και μελετητής της ανατολικής και δυτικής πολιτισμικής παράδοσης κυκλοφόρησε το 1935 στη γαλλική γλώσσα μία από τις πρώτες μελέτες για τον Καραγκιόζη που αποτέλεσε το βασικό εγχειρίδιο όλων όσοι εκ των υστέρων ασχολήθηκαν με το θέμα.

Σύμφωνα με αυτή την μελέτη ένας έξυπνος Έλληνας καλαματιανής καταγωγής, επ’ ονόματι Βράχαλης και διαμένων στην Πόλη, εκεί γύρω στα 1860 τα μάζεψε και ήρθε στον Πειραιά. Έπιασε ένα καφενείο απέναντι από το τελωνείο κι έστησε μια σκηνή ένα μέτρο επί μισό για να παίζει θέατρο σκιών με τις μιας πιθαμής χαρτονένιες φιγούρες του. Η μαγεία αυτής της λαϊκής καλλιτεχνικής έκφρασης γοήτευσε το κοινό της εποχής, σε βαθμό τέτοιο που ο Βράχαλης έστησε τον μπερντέ εντός του τότε δημοτικού κήπου προτού εγκαταστήσει το καραγκιοζοθεατρό του σε ένα καφενείο της περιοχής του Θησείου.

Όμως μήτρα που θα αναθρέψει και θα γεννήσει τον ελληνικό Καραγκιόζη θα γίνει η Πάτρα,εκεί θα τον μεταφέρει το 1881 ο Χρ. Κόντος και θα τον κάνει Ρωμιό ο θρυλικός καραγκιοζοπαίχτης Δημήτριος Σαρντούνης (Μίμαρος από την ικανότητα του στην μιμική τέχνη). Ο Μίμαρος λοιπόν με την δύναμη της μιμικής του και με την δημιουργία νέων τύπων και νέων παραστάσεων έδωσε νέα μορφή και νέα ζωή στο ελληνικό θέατρο σκιών.

Ο Κώστας Μπίρης χώρισε την εποχή του Καραγκιόζη στην Ελλάδα σε τρεις περιόδους:

1850— 1880
1880— 1910
1915 – 1940

-ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

·        1850 -1880: Ο Καραγκιόζης αυτής της εποχής τουρκοφέρνει έντονα και αντιμετωπίζει την περιφρόνηση των αστών που θέλουν δυτικό θέατρο αλλά και του λαού που συχνά πήγαινε εκεί μην έχοντας που αλλού να πάει. Για μια περίοδο δημιουργείται η εντύπωση πως ο Καραγκιόζης είναι ένα θέαμα καταδικασμένο να σβήσει κάτω από την αδιαφορία και τις επιθέσεις. Εκείνη την εποχή πρέπει να ήταν ακόμα βωμολόχος, αν κρίνουμε από το περιστατικό με ήρωα τον Μακρυγιάννη που αναφέρει ο Ν.Πολίτης. Σε μια παράσταση Καραγκιόζη που παρακολουθούσαν και γυναίκες το θέαμα εμφανιζόταν ιδιαίτερα σεμνότυφο με αποτέλεσμα να αγανακτήσει ο Μακρυγιάννης που αφού έβγαλε έξω τις γυναίκες, υποχρέωσε τον Καραγκιόζη « να πει αυτά που ήξερε».

·        1880 — 1910: Εκεί που ο Καραγκιόζης έμοιαζε πως θα σβήσει αρχίζει μια η τρομερή του άνθιση. Τότε εξελληνίζεται και αρχίζει να μιλά στον λαό για πράγματα οικεία, παίρνοντας τα θέματα του από την καθημερινή ζωή κι άλλοτε από τα παραμύθια ή από ιστορίες ηρωικές, μη διστάζοντας να έχει στο ρεπερτόριό του ακόμα και αρχαίες τραγωδίες. Πρωταγωνιστής σε αυτή την ανάπτυξη θεωρείται ο καραγκιοζοπαίχτης Μίμαρος (1861-1912) που ήταν Πατρινός. Το κοινό της εποχής είναι έντονα λαϊκό, αλλά και τρομερά ευαίσθητο πράγμα που υποχρέωσε τον καραγκιοζοπαίχτη να είναι πολύ προσεκτικός στα καλαμπούρια και στο λόγο του.

·        1915 – 1940: Η Τρίτη περίοδος του θεάτρου σκιών που θεωρείται και η περίοδος της τελειοποίησης κατά την οποία κυριαρχούν οι μεγάλες προσωπικότητες των καραγκιοζοπαικτών. Οι φιγούρες του που παλαιότερα ήταν από τενεκέ ή χαρτόνι, τώρα γίνονται από δέρμα και είναι χρωματιστές. Η σκηνή του έχει μεγαλώσει, τα έργα έχουν εμπλουτιστεί και ολοκληρωθεί. Η προοδευτική αστική τάξη έχει αρχίσει να ενδιαφέρεται για αυτή τη γνήσια μορφή τέχνης που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα. Παραστάσεις Καραγκιόζη δίνονται παντού αφού η μεταφορά του θεάτρου είναι πολύ εύκολη.

Το 1924 με 1925 εμφανίζονται για πρώτη φορά φυλλάδια με έργα του Καραγκιόζη και με ενδιαφέρουσες εικονογραφήσεις.

Ο Καραγκιόζης θεωρείται πλέον αρκετά αξιοπρεπές θέαμα.

Σημερινή πραγματικότητα

1940 έως σήμερα

Στη γερμανική κατοχή ο Καραγκιόζης αναλαμβάνει αντιστασιακό ρόλο και εμψυχώνει το λαό, γίνεται μια μοναδική σπίθα κεφιού, με τα ηρωικά του έργα σκορπά την ελπίδα στους σκλαβωμένους Έλληνες. Αρκετές μάντρες ή αλλιώς καραγκιοζομάγαζα όπως τα ονόμαζαν γίνονται τόπος συγκέντρωσης αντιστασιακών.

Στη δεκαετία του ’50 για πρώτη φορά δίνονται παραστάσεις στην Ευρώπη και στην  Αμερική ξυπνώντας το ενδιαφέρον των ξένων. Στο εσωτερικό όμως ο Καραγκιόζης απέκτησε ένα παντοδύναμο και νεοφερμένο εχθρό, τον κινηματογράφο με αποτέλεσμα το κοινό του να συρρικνώνεται. Με την ανοικοδόμηση της Αθήνας, τα περισσότερα θέατρα κλείνουν και όλοι οι διαθέσιμοι χώροι δίνονται αντιπαροχή για ανέγερση πολυκατοικιών.

Στη δικτατορία ο Καραγκιόζης δίνει το δικό του αγώνα αφού στον ελεύθερο λόγο του δεν χωράει λογοκρισία, μπορεί να λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Η τηλεόραση και οι σύγχρονες συνθήκες ζωής έρχονται να δώσουν καίριο πλήγμα στο θέατρο του Καραγκιόζη κι έτσι στη δεκαετία του ’70 φαίνεται πως η τέχνη του Καραγκιόζη εξαφανίζεται.

Σήμερα τα μόνιμα θέατρα Καραγκιόζη είναι λιγοστά αν και το κοινό σε κάθε ευκαιρία σπεύδει να απολαύσει το μαγικό κόσμο της σκιάς.

Διάφοροι σύλλογοι και δήμοι διοργανώνουν περιστασιακές εκδηλώσεις και μερικές φορές περιλαμβάνουν στο πρόγραμμά τους, παραστάσεις του θεάτρου σκιών. Οι καραγκιοζοπαίχτες όμως είναι ελάχιστοι και προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή την λαϊκή μας παράδοση.
Αρκετά μουσεία συγκεντρώνουν υλικό από φιγούρες, εργαλεία, παραστάσεις, βιβλία, φυλλάδια, αφίσες και ρεκλάμες ώστε οι επισκέπτες να μαθαίνουν την πορεία και την εξέλιξη της λαϊκής μας τέχνης.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ

Ο Καραγκιόζης ανδρώθηκε στα επιδέξια χέρια του Μίμαρου, του Θοδωρέλλου, του Ρούλια ,του Μέμου, του Μόλλα, του Χαρίδημου ,του Μανωλόπουλου, αποκτώντας από το 1910 και μετά το χαρακτήρα της αθηναϊκής σκηνής που περιόδευε και στην επαρχία. Έχοντας εξαγνιστεί από τα στοιχεία  του αντίστοιχου τουρκικού θεάτρου σκιών και αντλώντας από τους μύθους  του Ελληνισμού και την νεότερη λαϊκή ποίηση, το ελληνικό θέατρο του Καραγκιόζη αποτέλεσε το πρωτόλειο πλαίσιο δημιουργίας της νεοελληνικής κωμωδίας. Όσο κι αν οι νεότεροι έχουν συνδέσει το θέατρο σκιών με κωμωδίες όπως «ο Καραγκιόζης φούρναρης», «γιατρός», «οι αρραβώνες του Καραγκιόζη» κ.ά, τα έργα που πραγματικά έγραψαν ιστορία ήταν τα ηρωικά δράματα. Στους βαλκανικούς πολέμους, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το 1940 και καθ΄όλη την διάρκεια της κατοχής, αλλά και στα χρόνια της δικτατορίας, οι εποποιίες του Καπετάν Γκρη, του Κατσαντώνη, η θυσία του Αθανάσιου Διάκου, ο Γέρος του Μοριά, η αντίσταση του Γκούρα στην ακρόπολη, έδωσαν διέξοδο στις πιέσεις που δεχόταν ο ελληνικός λαός και κυρίως την ελπίδα ότι όπως ο Καραγκιόζης, που παρά τις δυσκολίες επιβιώνει έτσι και ο ελληνισμός εν τέλει θα την «σκαπουλάρει».

Τις ειρηνικές πάλι περιόδους το καραγκιοζοθέατρο λειτουργούσε ως βαρόμετρο των προβλημάτων και των αιτημάτων των λαϊκών τάξεων. Γι αυτό και υπήρχε μια σχέση αφοσίωσης  του κόσμου με τους παίκτες του Καραγκιόζη που στις ένδοξες μέρες ήταν πραγματικοί σταρ.

Τον χειμώνα στα καφενεία και τα καλοκαίρια στις μάντρες ο Καραγκιόζης έδινε χρόνο με τον χρόνο μάθημα επιβίωσης. Έργα με συνήθη διάρκεια μιας ώρας, με τα τραγούδια (τσάμικα, καντάδες και ρεμπέτικα) και τις μουσικές, κρατούσαν δυόμιση ώρες, μια γνήσια λαϊκή μυσταγωγία.

( ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΛΤΑΚΗ – εφημ. Επενδυτής 30 -12 -93 )

[Πηγή]

Related posts:

1. Έφυγε το βράδυ του Σαββάτου από τη ζωη, στα 85 του χρόνια, ο κορυφαίος καραγκιοζοπαίχτης και δάσκαλος Ευγένιος Σπαθάρης.
2. Η ιστορία των Αβδήρων
3. Η ιστορία της Φακής… μια ιστορία που χάνεται στον χρόνο
4. Η Ελληνική ιστορία για το κανάλι του Παναμά
5. Ελλάδα-Ιστορία: Κέα – Τζιά

Τα Άβδηρα βρίσκονταν 13 χλμ. Α από τις εκβολές του Νέστου και 6 χλμ. ΝΑ από τον σημερινό ομώνυμο οικισμό. Κατά την παράδοση, η πόλη ιδρύθηκε από τον Ηρακλή σε μνήμη του αγαπημένου του συντρόφου Άβδηρου, που κατασπαράχτηκε από τα ανθρωποφάγα άλογα του Διομήδη και τάφηκε σε εκείνο το μέρος.

Κατά τον Ηρόδοτο όμως, τα Άβδηρα ιδρύθηκαν το 656 π.Χ. και ο πρώτος οικιστής τους ήταν ο Τιμησίας o Κλαζομένιος. Στις αρχές του 6ου αι. π.Χ. τα Αβδηρα καταστράφηκαν από τους Θράκες και ανοικοδομήθηκαν το 543 π.Χ. από τους κατοίκους της λυδικής πόλης Τέω, που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους μετά την ήττα του Κροίσου από τον Κύρο. Οι άποικοι έκοψαν και νομίσματα, που είχαν στη μία όψη κεφάλι του Απόλλωνα και στην άλλη γρύπα.

To 482 τα Άβδηρα υποτάχτηκαν στους Πέρσες, απελευθερώθηκαν όμως μετά τη μάχη των Πλαταιών (479) και προσχώρησαν στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, τα Άβδηρα αποστάτησαν και συμμάχησαν με τους Σπαρτιάτες. Το 408 π.Χ., πριν από το τέλος του πολέμου, τα κατέλαβε ο Αθηναίος στρατηγός Θρασύβουλος. Η περίοδος ευημερίας της πόλης τελειώνει το 396 μετά την καταστροφή της από τους Θράκες Τριβαλλούς.

Το 356 τα καταλαμβάνει o Φίλιππος B’ και μένουν στην εξουσία των Μακεδόνων μέχρι το 170 π.Χ., που τα κυρίευσε ο Ρωμαίος στρατηγός Ορτένσιος. Κατά τη βυζαντινή περίοδο, στη θέση των Άβδηρων χτίστηκε πενιχρή πολίχνη, το Πολύστυλο, που ανακηρύχτηκε έδρα επισκόπου, ο οποίος υπαγόταν στη μητρόπολη Φιλίππων. Μετά την πτώση του Βυζαντίου, τα Άβδηρα έπεσαν σε πλήρη αφάνεια.

Τα Άβδηρα τα αναφέρουν πολλοί αρχαίοι συγγραφείς εκτός από τον Ηρόδοτο (Στράβων, Απολλόδωρος, Διόδωρος, Κικέρων κ.ά.) και μαθαίνουμε από αυτούς, όπως επίσης και από επιγραφές της Τέω και των Δελφών, για τα ιερά (σημαντικότερα του Απόλλωνα και του Διονύσου), το θέατρο, την αγορά και τους θεσμούς της πόλης.

Οι αρχαιολογικές έρευνες στον χώρο της αρχαίας πόλης άρχισαν το 1950 και όλα τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν μελετηθεί μέχρι σήμερα χρονολογούνται από τον 7o αι. π.Χ. και ύστερα. Αποκαλύφθηκαν τμήματα του τεράστιου τείχους που περιέβαλε την πόλη. To τείχος αυτό χτίστηκε στο τέλος της αρχαϊκής εποχής, είχε μήκος 5.340 μ. και διατηρήθηκε μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή.

Βρέθηκαν επίσης μεγάλα οικοδομικά τετράγωνα οικιών κλασικών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, που ήταν χτισμένα με το ιπποδάμειο πολεοδομικό σύστημα , ψηφιδωτά δάπεδα σε δύο κατοικίες των ελληνιστικών χρόνων με διακόσμηση δελφινιών, ροδάκινων και ανθεμίων, αγγεία αρχαϊκής, κλασικής, ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, δρόμοι, αγωγοί, φρέατα, εργαστήριο πήλινων ειδωλίων, πολλά ειδώλια διαφόρων τύπων, μέρος του κοίλου του θεάτρου, τμήματα αγαλμάτων, ανάγλυφο της θεάς Κυβέλης που κάθεται στον θρόνο της κλπ.

Πολύστυλο
Τα ερείπια του Πολύστυλου ανακαλύφθηκαν το 1982 ενώ ανασκαφές γίνονται συνέχεια στην περιοχή. Εδώ βρέθηκαν ερείπια ναών που χρονολογούνται από το 12ο αιώνα, τμήματα της βυζαντινής ακρόπολης, τάφοι, βαπτιστήρια και άλλα σημαντικά μνημεία.

Τα πιο σημαντικά ευρήματα προέρχονται από το νεκροταφείο της πόλης και χρονολογούνται από την αρχαϊκή μέχρι την ελληνιστική εποχή. Τα κινητά ευρήματα μεταφέρθηκαν στο μουσείο Καβάλας.

Αρχαιολογικό Μουσείο Αβδήρων

Η έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου Αβδήρων εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του 2000, στεγάζει ευρήματα που προέρχονται από τις ανασκαφές στην πόλη και τα νεκροταφεία των αρχαίων Αβδήρων και χρονολογούνται από τον 7ο αιώνα π.Χ. έως τον 13ο αιώνα μ.Χ.

Η έκθεση αποτελείται από τρεις θεματικές ενότητες:

• Δημόσιος βίος – θρησκεία,κρατική οργάνωση,νομισματοκοπία, σταθμία και σφραγίσματα, πολεμική δραστηριότητα
• Ιδιωτικός βίος – επαγγελματικές δραστηριότητες, εμπόριο και βιοτεχνία, οικοδομικά στοιχεία, αγγεία καθημερινής χρήσης, υφαντική, ενδυμασία-κόμμωση, καλλωπισμός, κοσμήματα, παιδική ζωή
• Ταφικά έθιμα – επιτύμβια σήματα, πήλινες σαρκοφάγοι, τεφροδόχα αγγεία, κτερίσματα τάφων, αναπαραστάσεις ταφών

Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αβδήρων τηλ. 25410 -51003 / 51783

Related posts:

1. Ελλάδα-Ιστορία: Κέα – Τζιά
2. Η Ελληνική ιστορία για το κανάλι του Παναμά
3. Η ιστορία της Φακής… μια ιστορία που χάνεται στον χρόνο
4. Τί σημαίνει η εβδομάδα και ποιά η ιστορία της
5. Ιστορία της Θάσου

Συγκεκριμένα, όταν στην περιοχή αυτή επικρατούν συνθήκες απόλυτης νηνεμίας, το φαινόμενο έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζονται οπτασίες που κατευθύνονται προς την πλευρά της θάλασσας, λίγο πριν την ανατολή του ήλιου, στο σημείο όπου βρίσκεται η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους.

Το φαινόμενο διαρκεί 8-10 λεπτά. Οι οπτασίες αυτές, που ονομάστηκαν δροσουλίτες επειδή παρατηρούνται την ώρα της πρωινής δροσιάς, είναι, σύμφωνα με τον λαϊκό θρύλο, οι σκιές των εθελοντών του Ηπειρώτη Χατζημιχάλη Νταλιάνη, που σκοτώθηκαν στη μάχη εναντίον των Τούρκων στο Φραγκοκάστελο, τον Μάιο του 1828.

Related posts:

1. Τί είναι οι δημόσιες δαπάνες
2. Τι είναι η δεισιδαιμονία
3. Τι είναι η διφθέρα
4. Τί είναι το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο
5. Τί είναι το αλμανάκ

Οι Πεισιστρατίδες μείωσαν τον φόρο αυτό στο ένα εικοστό. Αργότερα, ο Ξενοφών επέβαλε τη φορολογία στους καλλιεργητές της γης που του δώρισαν οι Λακεδαιμόνιοι στον Σιαλλούντα της Τριφυλλίας, για τη συντήρηση του ναού της Άρτεμης, που είχε ανεγείρει ο ίδιος.

Δεκάτη ονομαζόταν και ο δασμός που είχαν επιβάλει οι Αθηναίοι σε κάθε σκάφος που κατέπλεε στο λιμάνι τους ή που απέπλεε από αυτό. Το κτίριο όπου αποταμιευόταν η δεκάτη ονομαζόταν δεκατευτήριον,όπως επίσης δεκατευτήριον ονομαζόταν και το τελωνείο που είχε ιδρύσει το 411 π.Χ. ο Αλκιβιάδης στη Χρυσόπολη του Βοσπόρου.

Το τελωνείο αυτό χρησίμευε για την είσπραξη των διαπυλίων τελών που είχε καθιερώσει πρώτος ο Περικλής για τα πλοία και τα φορτία που έπλεαν προς τον Εύξεινο Πόντο. Για τον σκοπό αυτό διορίζονταν και ειδικοί Αθηναίοι υπάλληλοι, οι Ελλησποντοφύλακες.

Το δεκατευτήριον καταργήθηκε το 387 π.Χ. Δ. ονομαζόταν στην αρχαία Ελλάδα και η γιορτή που γινόταν, με την παρουσία των πιο κοντινών συγγενών και φίλων, για την ονοματοδοσία του βρέφους. Επακολουθούσαν θυσίες και δείπνο.

Related posts:

1. Τί ήταν τα κλητόρια
2. Τί ήταν οι καλένδες
3. Τί ήταν η Ιερά Οδός
4. Τί ήταν το ανάθημα ή ανάθεμα
5. Τι ήταν το κόππα

φώτο από greecephotos.gr

Μια μέρα, εμφανίστηκε ένα λιοντάρι και άρχισε να τις κυνηγάει. Οι νύμφες έφυγαν και τότε το λαμπρότερο αστέρι του ουράνιου θόλου, ο Σείριος, κατάκαιε με τις φοβερές ακτίνες του τη γη της Υδρούσας. Αλλά και όλων των Κυκλάδων.

Το νησί, μαστιζόταν από την ξηρασία και οι κάτοικοι ζήτησαν τη βοήθεια του ημίθεου Αρισταίου από τη Θεσσαλία, που ήταν γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Κυρήνης.

Ο Αρισταίος επικεφαλής των Αρκάδων ήρθε στην Κέα και πρόσφερε θυσίες προς τιμή του Ικμαίου Διός, θεού της βροχής. Οι Θεοί εξευμενίστηκαν, και η ξηρασία άρχισε να μειώνεται. Από τότε και κάθε χρόνο πνέουν βόρειοι άνεμοι (μελτέμια), επί 40 μέρες την περίοδο που λάμπει ο αστερισμός Μεγάλος Κυνός στον οποίο ανήκει ο Σείριος.

Ο Αρισταίος, εγκαταστάθηκε στην Υδρούσα. Δίδαξε στους κατοίκους την γεωργία, την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία και έθεσε τις βάσεις των θρησκευτικών δοξασιών.

Στην Υδρούσα, ήρθε ο ήρωας Κέως, γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Ροδοέσσης.

Από τον Κέως που ήταν επικεφαλής των Λοκρών από τη Ναύπακτο οι οποίοι κατέλαβαν το νησί φαίνεται να πήρε το όνομα της η Κέα.
Προϊστορικοί χρόνοι

Οι πρώτοι οικιστές της νεολιθικής εποχής, επέλεξαν βραχώδη υψώματα κοντά στην ακτή για να εποπτεύουν τη θάλασσα και τη στεριά. Τα ευρήματα που βρέθηκαν στον πρώτο οικισμό στο ακρωτήριο Κεφάλα μαρτυρούν τις πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις της Κέας με την ηπειρωτική Ελλάδα, και φέρνουν στο φως τον Κυκλαδικό πολιτισμό. Ο οικισμός ιδρύθηκε στην τελική νεολιθική περίοδο (3.300 π.χ.), στο ομώνυμο ακρωτήριο, στη βορειοδυτική ακτή του νησιού. Στους πρόποδες του ίδιου λόφου οργανώθηκε το νεκροταφείο του οικισμού. Ο χώρος κατοικήθηκε για έναν περίπου αιώνα.

Οι κάτοικοι της Κεφάλας που ήταν γεωργοί και ψαράδες, αρχίζουν να αναπτύσσουν τη μεταλλοτεχνία. Η εποχή του χαλκού είναι στο κατώφλι της ιστορίας.

Η Κέα της περιόδου του χαλκού είναι γνωστή κυρίως από τις ανασκαφές στο ακρωτήρι της Αγίας Ειρήνης που βρίσκεται κοντά στη θέση Κεφάλα.
Από την εποχή του χαλκού έως το τέλος των μυκηναϊκών χρόνων, ο οικισμός της Αγίας Ειρήνης, έβαλε τη σφραγίδα του στην ιστορία και τον πρώιμο πολιτισμό του Αιγαίου Πελάγους. Στον τον 16ο αιώνα, που ο οικισμός γίνεται κόμβος επικοινωνίας του μινωικού με τον νεότευκτο μυκηναϊκό κόσμο, η Αγία Ειρήνη μετεξελίσσεται σε κρητομυκηναϊκό κέντρο. Η θέση του σε συνδυασμό με την ασφάλεια του λιμανιού, συντελεί στην οικονομική και κοινωνική άνθηση. Από τα ευρήματα φαίνεται ότι έχει να δείξει υδρευτικά και άλλα μεγάλα έργα μυκηναϊκού τύπου καθώς και περίτεχνες διακοσμήσεις στα έργα τέχνης.

Η πόλη καταστρέφεται από ισχυρό σεισμό γύρω στο 1450 π.χ.

Αρχαϊκοί και Ιστορικοί χρόνοι

Στους αρχαϊκούς χρόνους (7ος -6ος αιώνας), η Κέα ως αποικία των Ιώνων γνώρισε μεγάλη ακμή. Ιδρύονται τέσσερις ανεξάρτητες και δυνατές οικονομικά και πολιτιστικά πόλεις: η Ιουλίς, η Καρθαία, η Ποιήεσσα και η Κορησσός. Εκτός από την Ποιήεσσα οι υπόλοιπες εκδίδουν νομίσματα.
Όλες οι πόλεις περιβάλλονταν από οχυρωματικά τείχη , ενώ πύργοι χτίζονταν σε επίκαιρα σημεία για τον έλεγχο της περιοχής. Ένα πυκνό οδικό δίκτυο συνδέει τις πόλεις-κράτη μεταξύ τους αλλά και το άστυ με τη χώρα του.

Κάθε πόλη είχε ξεχωριστή διοικητική και πολιτική διάρθρωση αλλά στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, συνήθως συνεργάζονταν. Διεξάγονταν συνελεύσεις, συνερχόμενες από τους Δήμους και τον κύριο λόγο είχαν οι πολίτες.

Η προσφορά της Κέας στην ιστορία και στην τέχνη

Η Κέα ήταν φημισμένη για το πολιτικό της σύστημα και απασχόλησε το μεγάλο φιλόσοφο Αριστοτέλη . Το σύγγραμμα του «Κείων Πολιτεία»που αναφέρεται στην υποδειγματική οργάνωση της Κέας δεν διασώθηκε εκτός από ένα απόσπασμα.

Ο νομοθέτης Αριστείδης, ένας από εφτά μεγάλους σοφούς της αρχαιότητας καταγόταν από την Κέα και έγινε περίφημος σε όλη την Ελλάδα για τους αυστηρούς και πρότυπους νόμους που θέσπισε. Ένας από τους νόμους ήταν το «Κείον το νόμιμον». Σύμφωνα μ΄ αυτό όσοι περνούσαν τα 70 χρόνια της ηλικίας τους «αυτεκωνιάζοντο». Ο πολίτης έπρεπε να πεθαίνει μόλις οι πνευματικές και σωματικές δυνάμεις του δεν μπορούν να είναι ωφέλιμες στην πολιτεία.. Όταν συνέβαινε αυτό, ο πολίτης έπρεπε να εξηγήσει στους άρχοντες της πολιτείας, τους λόγους της απόφασης τους και τότε του δινόταν η άδεια της αυτοκτονίας.. Έπειτα, ο πολίτης περιστοιχισμένος από τους συμπολίτες του, σαν να έκανε οικογενειακή γιορτή και σαν να εκτελούσε το στερνό του καθήκον, πρόθυμα αυτοκτονούσε με κώνειο, από το γνωστό φυτό Μανδραγόρα.
Το έθιμο αυτό έσβησε όταν επικράτησε ο χριστιανισμός κατά τον 3ο αιώνα π.χ.

Οι αρχαίοι Κείοι είχαν ξεχωριστή επίδοση στον αθλητισμό. Αναφέρονται 69 νίκες Κείων αθλητών στα Ίσθμια, Νέμεα και Ολυμπία οι οποίοι υμνήθηκαν από τους Κείους ποιητές.

Ο Κείος ποιητής Σιμωνίδης, ήταν ένας από τους πρώτους διανιούμενους της αρχαίας κοινωνίας(556π.χ-468π.χ) και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα πνευματικού ανθρώπου.

Από τα ποιήματα του , σώζονται μόνο αποσπάσματα και είναι ο πρώτος ποιητής ο οποίος έγραψε ποιήματα για παραγγελία και για πληρωμή.
Ο ποιητής Βακχυλίδης ο οποίος ήταν ανιψιός του Σιμωνίδη, ήταν ένας από τους πιο γνωστούς και σημαντικούς λυρικούς ποιητές της αρχαίας Ελλάδας.

Η πνευματική ζωή του νησιού αναδεικνύει μεγάλες προσωπικότητες εκτός από τους ποιητές, όπως οι σοφιστές Θηραμένης και Ξενομήδης, ο διάσημος γιατρός Ερίστρατος, οι φιλόσοφοι Πυθακλείδης που χρημάτισε δάσκαλος του Περικλή, ο Πρόδικος, που ήταν δάσκαλος του Θουκιδίδη, του Ευριπίδη και του Ισοκράτη, ο Αρίστων κ.α.

Βυζαντινοί χρόνοι- Φραγκοκρατία

Από την ίδρυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας , η Κέα περιελήφθη στην επαρχία της Ελλάδας και ήταν υπό την κυριαρχία του Ανατ. Ρωμαικού κράτους. Κατά την περίοδο της Ρωμαικής κατάκτησης σταματά η αυτόνομη και η κοινοπολιτειακή λειτουργία των τεσσάρων πόλεων. Η Ιουλίδα γίνεται το μοναδικό πολιτικό κέντρο του νησιού. Ένας από τους Ενετούς ηγεμόνες οικοδόμησε το κάστρο του νησιού στη θέση της ακρόπολης της αρχαίας Ιουλίδας. Επί της δυναστείας των Ιουστινιανών και των Ενετών (1207- 1566), η Κέα κατακτήθηκε αλληλοδιαδόχως από διάφορους δυνάστες : Βαλέτους, Μικέλους, Βαρθολομαίους, Γοζαδίνων κ.α.

Την περίοδο αυτή η Κέα γίνεται κρησφύγετο πειρατών και υπέστη επί 3,5 αιώνες επιδρομές και λεηλασίες με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της Κέας στα 1470 να υπολογίζεται σε 200 κατοίκους.

Τοπωνύμια, γραπτές πηγές και ναοί(η Αγία Άννα και η Επισκοπή κοντά στην Ιουλίδα,, οι Άγιοι Απόστολοι στην Κατωμεριά ο Άγιος Παντελεήμονας στα Ελληνικά)φωτο μαρτυρούν τη βυζαντινή εγκατοίκηση στο νησί.

Όταν έληξε η ενετική δυναστεία η Κέα περιελήφθη στο βασίλειο της Νάξου και των Δωδεκανήσων μέχρι που υποδουλώθηκε κι αυτή στη Οθωμανική αυτοκρατορία.

Οι Κείοι ένιωθαν εξουθενωμένοι που επί αιώνες ήταν δουλοπάροικοι αλλά διατήρησαν τον ανθρωπισμό και την εθνική τους συνείδηση.

Τουρκοκρατία

Την ενετική κυριαρχία διαδέχτηκε η οθωμανική. Τους Τούρκους ενδιέφερε μόνο να εισπράττουν τους φόρους . Η Τζιώτικη κοινότητα κυβερνιόταν από τους εκλεγμένους προεστούς και επιτρόπους. Ήταν υπεύθυνοι για την διαχείριση των κοινών και την είσπραξη των φόρων για λογαριασμό της Υψηλής Πύλης. Ο λαός στο μεγαλύτερο μέρος του ζούσε διασκορπισμένος στις εξοχές.

Γύρω στο 1780 ο Λάμπρος Κατσώνης συγκροτεί δικό του στόλο και κάνει ορμητήριο του το νησί.

Με τις παράτολμες πράξεις του, 30 χρόνια πριν το 1821 τροφοδότησε και αναπτέρωσε τις ελπίδες για την λευτεριά.
Στην Κέα μυήθηκαν Φιλικοί όπως ο Ανδρέας Σοφιανός, ο Γεράσιμος Πάγκαλος κ.α.

Η Τζια, μετά την ανεξαρτησία παρουσιάζει ανάπτυξη. Διακινεί και εξάγει τα προϊόντα της κυρίως βελανίδι και κριθάρι.

[via]

Related posts:

1. Τί είναι τα αναστενάρια και ποιά η ιστορία τους στην Ελλάδα
2. Η ιστορία των Αβδήρων
3. Ελλάδα μνημεία: Νεκρόπολη Δίου
4. Η ιστορία της Φακής… μια ιστορία που χάνεται στον χρόνο
5. Ελλάδα μνημεία: Ιερό Ίσιδας στο Δίον

Φωτο από dpgr.gr

Η απάντηση  σε αυτό το ερώτημα ακόμα δεν είναι τελείως γνωστή αλλά υπάρχουν κάποιες υποθέσεις για αυτό

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι το πέταγμα από τη θάλασσα αποτελεί μηχανισμό διαφυγής από τον εχθρό.

Υπάρχει και η άποψη που λέει ότι το ‘πέταγμα’  αποτελεί μηχανισμό θρέψης αλλά δεν φαίνεται να ευσταθεί διότι στους ωκεανούς που παρατηρείται αυτή η συμπεριφορά, σπάνια μπορεί να βρει κάποιος διάφορα έντομα πάνω από τη θάλασσα, που μπορεί να αποτελούν τροφή για αυτά τα ψάρια.
Η ενέργεια που απαιτείται προκειμένου να πραγματοποιηθεί αυτή η κίνηση είναι αρκετά μεγάλη αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η ουρά του ψαριού μπορεί να συσπάται με 50 – 70 χτύπους το δευτερόλεπτο.

Related posts:

1. Γιατί είναι υπέροχο να είσαι γυναίκα
2. Γιατί τα περισσότερα φερμουάρ έχουν τα γράμματα ΥΚΚ;
3. Γιατί ο αστακός μαγειρεύεται ζωντανός;
4. Γιατί τα αβγά έχουν ωοειδές σχήμα;
5. Γιατί είναι υπέροχο να είσαι άντρας

Πιό συγκεκριμένα:

Από τη μυθολογία είναι γνωστό ότι έχει το όνομα της θεάς της σοφίας, της Αθηνάς, μετά από τον αγώνα της με το Θεό της θάλασσας Ποσειδώνα για να φανεί το καλύτερο δώρο, που είχε καθένας για την πόλη αυτή.

Συγκεκριμένα ο πρώτος βασιλιάς της Αθήνας Κέκροπας ο οποίος ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι έπρεπε να αποφασίσει ποιος θα ήταν ο προστάτης της πόλης. Οι δύο θεοί Ποσειδώνας και Αθηνά θα έκαναν από ένα δώρο στον Κέκροπα και όποιος του έκανε το καλύτερο δώρο αυτός θα γινόταν και προστάτης της πόλης.

Εμφανίστηκαν και οι δύο μπροστά στον Κέκροπα και πρώτος ο Ποσειδώνας χτύπησε την τρίαινα του στο έδαφος και αμέσως εμφανίστηκε ένα ρυάκι με γάργαρο νερό. Αμέσως μετά η Αθηνά χτύπησε το δόρυ της στο έδαφος και εμφανίστηκε μια μικρή ελιά. Ο Κέκροπας παραξενεύτηκε αλλά και εντυπωσιάστηκε από το δώρο της Αθηνάς και αποφάσισε να διαλέξει το δώρο της και να γίνει αυτή προστάτιδα της πόλης. Έτσι πήρε και η Αθήνα το όνομα της. Όμως ο Ποσειδώνας νευρίασε που ο Κέκροπας δεν διάλεξε το δικό του δώρο και έτσι καταράστηκε την Αθήνα να μην έχει ποτέ αρκετό νερό.

Related posts:

1. Από πού πήρε το όνομα της η πλατεία Κλαυθμώνος (Αθήνα)
2. Από πού πήρε το όνομα της η πλατεία Κάνιγγος (Αθήνα)
3. Από πού πήρε το όνομα της η πλατεία Ανεξαρτησίας (Βάθης)-Αθήνα
4. Πλατεία Βικτωρίας (Αθήνα)…από πού πήρε το όνομα της
5. Από πήρε το όνομα της η πλατεία Βεΐκου

Σαφώς παρασυρμένοι απ’ τις επιταγές του τηλεοπτικού και περιοδικού lifestyle, μετατρέψαμε την κάθε μέρα μας ακριβώς σε αυτό, σε στιλ και πόζα, με άλλα λόγια σε «κάτι σαν ζωή». Η εντολή ήταν διατυπωμένη με διάφορους τρόπους, αλλά είχε πάντα το ίδιο περιεχόμενο. Γίνε όμορφος, γίνε νέος, γέννα λεφτά -αν είναι δυνατόν με εφέ κι εξυπνακισμούς- και γέλα αλαζονικά πάνω από το καινούριο σου τζιπ.

Από τις σελίδες με τους επιχειρηματίες της χρονιάς μέχρι τα κεντρικά δελτία ειδήσεων, η απόσταση που έχεις να διανύσεις αν θες να είσαι κάποιος, είναι το όριο της επωνυμίας. Το δίδαγμα είναι απλό. Φτάνει να έχεις τους κατάλληλους γνωστούς, το πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια και το πιο ισχυρό αντηλιακό και θα είσαι πετυχημένος. Η κοινωνία της αμετροέπειας και της εκδίκησης ξέρει αυτό τουλάχιστον. Αποθεώνει τους δυνατούς, τους killers και δεν την ενδιαφέρει με τι καρδιά αφήνεται ο καθένας στα σεντόνια του τη νύχτα. Τα περιοδικά και οι οθόνες αναγνωρίζουν μόνο το παγωμένο χαμόγελο και τη δήλωση ότι νιώθεις υπέροχα. Άρα, μένει να παίξεις το ρολάκι σου κι όλα θα πάνε καλά. Φτάνει να δείχνεις όρθιος, στητός κι ακλόνητος, κι ας καταρρέει ο πρώην εαυτός σου στο παρασκήνιο.

Όμως, η συνεχής προσπάθεια να προσποιούμαστε τη μορφή της επιτυχίας, όπως ήταν αναμενόμενο, μας τράβηξε μακριά από συναισθηματικές αντιδράσεις, αυθεντικά ξεσπάσματα και προσωπικές αντιλήψεις της πραγματικότητας. Οι οθόνες, που καθρέφτιζαν τα ανίκητα είδωλα που πουλούσαμε για εαυτούς μας, κέρδισαν. Έτσι μείναμε με τον αντικατοπτρισμό.

Τώρα, νέες μόδες απλώνουν τα νύχια τους στα παιδιά αυτών που πρόσφατα μετακόμισαν βόρεια της Αγίας Παρασκευής. Παρόμοιο αλλόκοτο μαλλί, τρύπες στο σώμα κι ίδια αφασική αντιμετώπιση του πόνου ή της αγάπης. Δεν είναι περίεργο, αφού τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν σε πολύχρωμες αίθουσες και τσιμεντένιους τοίχους, παρέα με το τελευταίο ηλεκτρονικό παιχνίδι. Τελείως στερημένα, δηλαδή, από την παρέα, τη συγκίνηση και τη σύγκρουση με τους άλλους. Μαθημένα να βλέπουν στο δάσος μόνο ενοχλητικά μαμούνια και λάσπες, αναπόφευκτα έχασαν την όψη του ορίζοντα, την απεραντοσύνη του ουρανού και τον ερωτισμό του χώματος. Σ’ ένα πλαστικό περιβάλλον και με μια διεκπαιρεωτική – διαχειριστική λογική των σχέσεων με τους γονείς τους, ήταν φυσικό να αντικαταστήσουν τη φαντασία με τα χαώδη όσο κι εύχρηστα menu.

Όταν οι γονείς τα τάιζαν βιντεοπαιχνίδια και cheeseburger για να προλάβουν να βγάλουν μερικά ακόμη ευρώ (για χάρη των παιδιών τους, φυσικά), αυτά ανακάλυπταν πως ο μόνος τρόπος να κρίνεις, είναι να αποτιμήσεις την χρηστικότητα – αποτελεσματικότητα του αντικειμένου. Τα παιδιά που θα μεγαλώσουν δεν θα είναι αδιάφορα ή ανίκανα να νοιώσουν συμπάθεια, απλώς θα έχουν ποτιστεί με τη νοοτροπία της ερημιάς, της βίλας και της φιλανθρωπίας. Φυσικά, για αγάπη ούτε λόγος, από γονείς που προτιμούν να περνούν τις βραδιές τους βλέποντας κουτσομπολιά για αγνώστους, παρά να περπατήσουν με τα βλαστάρια τους σε ένα από τα τελευταία πεζοδρόμια της πρώην πόλης τους, αφού στην ιδέα της αληθινής κι επώδυνης επαφής, κυριολεκτικά, τρέμουν.

Τα αποτελέσματα αυτής της -όντως υπερβολικής- κινδυνολογίας από μέρους μου θα πάνε να βρουν τους σημερινούς ενήλικους που εκπαιδεύονται με εντατικούς ρυθμούς από την τηλεόραση και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα σε μια ολοένα εντεινόμενη παγωμάρα. Ηττοπάθεια, συντηρητισμός, ανασφάλεια, προσποίηση κι ευκαιρίες καριέρας περιγράφουν το κλίμα που μία των ημερών απειλεί να μας καλωσορίσει στη χώρα της αφασίας.
Έτσι βρεθήκαμε να περπατάμε σήμερα όλοι στους δρόμους της καταξίωσης, με παντιέρα τα πορτοφόλια, την αλαζονεία και τον οίκτο και συγκριτικό πλεονέκτημα την έλλειψη ντροπής ή ταπεινότητας. Όλα -αυτοκίνητα, σπίτια, τεράστιες τηλεοράσεις, ραντισμένα γαρίφαλα διπλής χρήσης, καφετέριες πάνω στη θάλασσα- τα αγκαλιάζει το τσιμέντο κι η ερημιά κι όλα τα ξεπερνάμε με την ίδια πόζα, που αποτελεί πλέον και επίσημα το νέο μας πρόσωπο. Αυτή η διαρκής πόζα αναλαμβάνει προς στιγμή, για χάρη όλων μας, να αποδεικνύει την υποτιθέμενη συλλογική ευτυχία.

[zazazoo]

Related posts:

1. Οι κόρες του μεσημεριού
2. Δικαιώματα καταναλωτών: Πότε έχουμε δικαίωμα επισκευής, τεχνικής υποστήριξης,ανταλλακτικών
3. Τίτλοι τέλους για το www.katagelies.gr Τελευταία ανάρτηση:Ημέρα Μνήμης(Προσωπικές αναμνήσεις μίας απώλειας Δημήτρης Παπαδόπουλος)
4. Καραγκιόζης…η ιστορία του
5. Τι είναι η δεισιδαιμονία

Ονομάστηκε Ιερά επειδή από εκεί περνούσε η πομπή των Μεγάλων Ελευσινίων. Οι θεοπρόποι, όπως λέγονταν όσοι έρχονταν στους Δελφούς για να ζητήσουν χρησμό, ακολουθούσαν την Ιερά οδό την 9η κάθε μήνα, ώστε να λάβουν σειρά προτεραιότητας για τη «μαντείαν» της Πυθίας, αφού προηγουμένως θυσίαζαν στο μεγάλο βωμό, που βρισκόταν στο ψηλότερο σημείο της οδού. Εξαίρεση αποτελούσαν οι πολίτες των πόλεων, αλλά και ορισμένοι επιφανείς ιδιώτες, που είχαν λάβει την «προμαντείαν», δηλαδή το δικαίωμα παράκαμψης της σειράς προτεραιότητας για τη λήψη της μαντείας, όπως ήταν οι Κορίνθιοι, οι Νάξιοι, οι Χίοι, οι Θηβαίοι και ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος Β΄.

Τμήμα της Ιεράς Οδού μπροστά στο ιερό της Αφροδίτης στην Αφαία Σκαραμαγκά (Πρακτικά Αρχαιολογικής Εταιρείας 1937, σελ. 37, εικ. 16).

Η αφετηρία της βρίσκεται στην Ιερά Πύλη στον Κεραμεικό και ακολουθεί σχεδόν στα ίχνη του σημερινού ομώνυμου δρόμου.
Όσοι έρχονταν από την Αθήνα συναντούσαν πρώτα το ιερό της Αθηνάς Προναίας, δηλαδή της Αθηνάς που βρισκόταν πριν από το ναό του Απόλλωνα.
Διάφορα μνημεία, τάφοι και ιερά, που την πλαισίωναν σε όλο της το μήκος (22 χιλιόμετρα), προσδιορίζουν την πορεία της.
Τα μνημεία αυτά ήταν συνήθως αναμνηστικά κάποιου σημαντικού γεγονότος: μιας πολιτικής συμμαχίας, μιας σημαντικής νίκης στους αθλητικούς αγώνες των Δελφών, μιας νικηφόρας μάχης εναντίον ξένων ή Ελλήνων, όπως το ανάθημα των Αθηναίων για τη μάχη του Μαραθώνα.

Η πρώτη φάση της Ιεράς οδού τοποθετείται στα αρχαϊκά χρόνια. Από επιγραφές και αρχαία ορόσημα γνωρίζουμε ότι η επίσημη ονομασία της αθηναϊκής Ιεράς Οδού ήταν «Ελευσινιακή». Υποθέτουμε πως διασχίστηκε πρώτη φορά κατά την υστεροελλαδική περίοδο (1600-1100 π.Χ.) από τους κατοίκους της Αθήνας που ήθελαν να φτάσουν στον σημαντικό οικισμό της Ελευσίνας, αλλά και αντιστρόφως.

Στα Νότια του λόφου του προφήτη Ηλία βρισκόταν το μεγαλοπρεπές μνήμα της εταίρας Πυθιονίκης, που είχε ανεγείρει προς τιμήν της ο φίλος της Άρπαλος. Από εκεί μέχρι τον Σκαραμαγκά είναι εμφανή τα ίχνη της αρχαίας οδού. Στη συνέχεια, η οδός περνούσε από το ιερό του Απόλλωνα (σημερινό Δαφνί) και ακόμα δυτικότερα διέσχιζε το τέμενος της Αφροδίτης, αφήνοντας στα δεξιά αυτού που πήγαινε στην Ελευσίνα τον ναό με τον απλό σηκό και τον βράχο με τις λαξευτές αναθηματικές θυρίδες.
Πιο κάτω, η οδός συναντούσε τους Ρυτούς (τη λεγόμενη λίμνη Κουμουνδούρου), όπου μόνο οι ιερείς της Δήμητρας είχαν το δικαίωμα της αλιείας. Κοντά στην Ελευσίνα, η οδός περνούσε τον ελευσινιακό Κηφισό σε μια γέφυρα που έχτισε ο Αδριανός και η οποία σώζεται σε θαυμάσια κατάσταση (φωτογραφία δημοσιεύεται στο λ. Ελευσίνα). Η Ιερά οδός κατέληγε ακριβώς στην είσοδο του ιερού της Ελευσίνας.
Το πλάτος της οδού ήταν 4,80 μ. Σε αποστάσεις ενός ρωμαϊ­κούμιλιαρίου υπήρχαν δείκτες (ερμαϊκές στήλες) που ανέγραφαν την απόσταση από τον βωμό των Δώδεκα Θεών, που βρισκόταν στην Αγορά της Αθήνας και αποτελούσε σημείο αναφοράς για τις αποστάσεις.

Τμήμα του μεγάλου ταφικού περίβολου στο βόρειο κράσπεδο της αρχαίας Ιεράς Οδού, κοντά στο Δρομοκαΐτειο (φωτ. Σπ. Παναγιωτόπουλος).haidari.gr

Related posts:

1. Τί ήταν το ανάθημα ή ανάθεμα
2. Τί ήταν η δεκάτη
3. Τί ήταν τα καραβάν σεράι
4. Τί ηταν η λεγόμενη Αγραφίου Γραφή
5. Τι ήταν το κόππα

Η ύπαρξη δεισιδαιμονίας είναι συνυφασμένη κυρίως με τις πρώτες φάσεις της ιστορικής διαδρομής του ανθρώπου. Ανάγεται στη συναίσθηση της αδυναμίας του ανθρώπου να ερμηνεύσει με λογικό τρόπο τις αιτίες που υπαγορεύουν την εκδήλωση των διαφόρων φαινομένων της φύσης ή των γεγονότων εκείνων που διαδραματίζουν ρυθμιστικό ή καταλυτικό ρόλο στη ζωή του (όνειρα, ασθένειες, θάνατοι κλπ.). Έτσι, στην ιστορία όλων των λαών συναντάμε την πίστη σε ένα σύνολο δοξασιών που εξηγούν με προλογικό και συμβολικό τρόπο τις ανθρώπινες πράξεις και τα φαινόμενα της φυσικής πραγματικότητας, όπως επίσης και την αδιάσειστη βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος μπορεί με ορισμένες μυστηριώδεις ενέργειες (μαγικές πράξεις, ξόρκια κ.ά.) να επηρεάσει την εμφάνιση των υπερφυσικών δυνάμεων του σύμπαντος ή να ελέγξει τη δράση των φυσικών νόμων. Στο πλαίσιο της αντίληψης αυτής για την οργανική σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο του, οι πρωτόγονοι θεωρούσαν ότι τα φυσικά φαινόμενα συνιστούν ορατή έκφραση της βούλησης ή της δύναμης κάποιων θεών ή ότι αποτελούν προμηνύματα της τύχης του ανθρώπου (διοσημίες, αστρολογία κλπ.).

Παράλληλα, πίστευαν ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι τρόποι με τους οποίους είναι σε θέση να εξευμενίσουν ή να προκαλέσουν την εμφάνιση των υπερφυσικών εκείνων δυνάμεων που διέπουν τη μοίρα τους. Οι δεισιδαιμονίες καταπολεμήθηκαν από διαπρεπείς διανοητές όλων των εποχών (Ηράκλειτος, Ξενοφάνης, Θεόφραστος, Πλούταρχος, Πατέρες της Εκκλησίας, Βολτέρος, Καντ κ.ά.) χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα, επειδή ακριβώς πηγάζουν από το ανεξάλειπτο και βαθιά ριζωμένο στο ανθρώπινο υποσυνείδητο μεταφυσικό δέος.

Related posts:

1. Τί είναι οι δημόσιες δαπάνες
2. Τι είναι η Διεθνής Αμνηστία
3. Τί είναι αρμπιτράζ (arbitrage).
4. Τί είναι η ισοτιμία
5. Τι είναι το καταστατικό